Daar zat ik dan, op 17 augustus. In de Spaanse spreekkamer, tegenover een dokter die keek alsof ze die ochtend al vijftien versies van mij had gezien. Ik zat er met een rechterknie van titanium, een linkerknie die op de nominatie stond voor de schroot, en een heup die spontaan in de vergrendeling schoot als ik te lang achter mijn bureau boeken zat te schrijven. Kortom: een flitsende meid van 65 met een kilometerteller die de ton al ruim is gepasseerd en een handleiding waar de gemiddelde IKEA-kast u tegen zegt. Het chassis rammelt aan alle kanten, maar de motor weigert vooralsnog te stoppen. 

Over dat haperende onderstel had ik het met haar nog niet eens gehad. Ik vertelde haar simpelweg de rauwe waarheid: dat ik op 6 augustus bij de tandarts was geweest. Dat de röntgenfoto’s van de twee loodzware implantaatoperaties uit juni er gelukkig goed uitzagen. Maar dat ik me na vijfeneenhalve week vakantie kapot was geschrokken van de bruine aanslag op mijn tijdelijke tanden. En aangezien ik in oktober mijn definitieve tanden krijg, en ik dondersgoed wist hoeveel tienduizenden euro’s die All-on-6-implantaten mij hadden gekost, was er maar één logische conclusie: die sigaretten moesten eruit. Ik ging die peperdure investering in mijn eigen mond toch niet naar de gallemiezen roken? 

De dokter keek me aan. Geen spier vertrok. Ze zag een 65-jarige kettingrookster met een hoop medisch metaal in haar lijf, en smeet er een heerlijk nuchtere Spaanse ijskoude douche overheen: 

"I don’t care whether you smoke or don’t smoke," zei ze. "You have to be strong in your head." 

Wat ik vooral hoorde, was: dit houdt ze toch geen twee weken vol. Nou, doctora, bereid je maar voor op 14 september, onze volgende afspraak. 

Want wat zij niet wist, was dat ik in België qua beweging al stiekem een testrit had gemaakt. Daar had een hysterische Jack Russell me acht dagen lang elke ochtend over het vlakke, Belgische platteland gesleurd. Van 500 meter naar 4 kilometer. Mijn conditie was dus al een stuk beter toen ik bij haar zat. Al moet ik eerlijk toegeven: wandelen op het vlakke platteland is wel even iets anders dan wandelen hier op de Spaanse campo. Die heuvels hier zijn van een heel andere orde. Mijn 'slechte' heup roept tijdens het stijgen wel eens 'ho even!', maar daar heb ik lak aan. 

Deze oude taart doet het op haar eigen manier. Sinds 20 augustus geen sigaret meer aangeraakt. Om zeven uur 's ochtends minimaal 45 minuten de honden uitlaten in de heuvels, en twee keer per dag baantjes trekken in mijn zwembad om de gewrichten te smeren. Gewoon een kwestie van goed onderhoud voor een oudere carrosserie. 

Als de boel nu blokkeert na het schrijven? Dan gooi ik mijn been voor het opstaan wel in de zittende heuppendel-modus en druk ik me met mijn armen omhoog uit mijn bureaustoel. Het is een kleine volksverhuizing, maar het werkt. Sinds twee dagen zie ik in de ochtend ineens 110/80 op mijn bloeddrukmeter verschijnen. De weegschaal kruipt omlaag, en mijn huid krijgt tenminste de tijd om fatsoenlijk mee te krimpen zonder dat ik er als een leeggelopen strandbal bij loop. De eerste vijf kilo is er al af. 

Op 5 november vlieg ik naar België voor de verjaardag van mijn kleindochter. En er is geen Spaanse dokter, geen steile heuvel en geen sigaret die mij ervan gaat weerhouden om daar uit dat vliegtuig te stappen als een compleet 'gereviseerde' oma. Mét een hagelwit definitief gebit, zonder rooklucht, en een carrosserie die weer soepel de bocht omgaat. 

Dus doctora, zet de koffie maar vast klaar voor de veertiende. Ik neem mijn Excel-tabel mee. En dán praten we wel weer over wie er hier ‘strong in the head’ is.